The South Pacific

Hier even een snelle update vanaf de andere kant van de wereldbol. Sinds mijn vorige bericht, geschreven net na onze stops in Hawaii, zijn we zo’n beetje de halve South Pacific overgestoken. Daarbij zijn we ook de Evenaar over gegaan, waardoor een bezoek van koning Neptunus op het programma stond. 15 ‘pollywogs’ (bemanning die voor de eerste keer de evenaar over gingen) werden uitgekozen en moesten zich bewijzen voor Neptunes in een ceremonie die toch vooral gekenmerkt wordt door smerigheid (bijvoorbeeld het kussen van een ono vis). Koning Neptunes werd gespeeld door Mark, de Beverage Manager, en gelukkig kwam ik ermee weg om niet te hoeven (er waren teveel pollywogs dus zijn er een aantal uitgekozen en de rest hoefde niet). Uiteraard was het voor de gasten geweldig om te zien, zeker gezien dit een traditioneel iets is en al decennia wordt gedaan, sinds de zeilschepen de oceanen over gingen. Na het volbrengen van de ceremonie ben je dan officieel een ‘zeeschuimer’.

Eerste stop na Hawaii: Amerikaans Samoa. Amerikaans Samoa is een groot eiland met daarbij een paar kleine eilanden, dat onderdeel is van de Verenigde Staten. Er wordt dus gewoon met grote auto’s gereden, er wordt betaald met de Amerikaanse Dollar, en er is een US Post Office. Niet ver van Amerikaans Soma ligt Western Samoa, een onafhankelijke eilandengroep dat zijn eigen land is, maar daar zijn we niet geweest. Amerikaans Samoa is mooi, eigenlijk gewoon prachtig. Het eiland is gevormd door een vulkaan en heeft twee toppen. Er is veel groen op het eiland, waarbij wij geluk hadden want in de twee weken voordat wij kwamen heeft het veel geregend waardoor het bruine weg was getrokken en groen ervoor in de plaats gekomen. Nadeel was alleen dat als je van boort komt en je vraagt de mensen van de Tourist Bureau wat je kunt doen, ze eigenlijk zeggen ga naar Tisa’s Barefoot Bar. Als je dan zegt dat je iets wil zien staan ze je eigenlijk gewon raar aan te gapen van “maar dat wil niemand”. Uiteindelijk hebben we dus een taxi gehuurd en zijn we in 2,5 uur over het eiland gereden (zo groot is het…). Veel gezien in plaatsjes, van kerken tot scholen, Samoanen in de vrije tijd in het park en helaas ook de McDonalds (onze taxichauffeur vroeg of hij wat te eten mocht halen). Wat eigenlijk de echte bezienswaardigheden waren was de “Flower Pot Rock”, een hoge rots met planten erop die dusdanig bijzonder was dat hij op de kentekenplaat van Amerikaans Samoa staat, de “Hidden Bay”, een uitzicht vanaf de berg over het halve eiland, en een monument voor de tsunami in Zuid-Oost Azië die ook Amerikaans Samoa heeft geraakt. Van deze tsunami zijn de sporen nog te zien, aangezien er bij de haven nog diverse gebouwen staan die nog niet zijn opgeknapt en die dus nog half op instorten staan.

Na Amerikaans Samoa stond Fiji op het programma. Fiji klinkt toch altijd als een van de meest herkenbare tropische eilanden, beetje op gelijke hoogte met Tahiti, Hawaii en Maui. Helaas viel Fiji naar mijn mening tegen. Denk wel dat het kwam doordat we op twee eilanden zijn geweest, het eerste eigenlijk voor het strand (het was maar 0,8 km2 groot met 125 inwoners dus het zal niet vanwege zijn dichtbevolkte karakter zijn) maar waar het weer slecht was, en het tweede voor iets waar ik nog steeds niet helemaal achter ben. Dravuni Island (eerste) en Laotoka konden mij niet echt overtuigen, helaas!

Op dit moment liggen we voor de kust van Lifou, een eiland van Nieuw Caledonië, een overzees gebied van Frankrijk. Het weer is warm maar geen zon, dus we zullen zien wat het vandaag gaat worden aangezien er behalve strand niet veel te doen is op deze eilandjes…